Godziny pachną równowagą, chyba że wychodzimy na spacer

                  

Hugo Giza

                                                          Dla Hugo


Malowanie
posuwa się, i ja się też posuwam, i dni
również. - Frank O'Hara


Pojawił się jak znamię, ułożył pod włos. Owce leżą gdzie popadnie,
mam dla nich wiersz o sardynkach, czytam na głos.
Dlaczego nie jestem malarzem, chociaż na płótnie wszyscy
mają równe szanse. Dzieci śmieją się zjeżdżając z góry na deskach.
Kilkoro najszybciej. Pełno ich w tym roku.

Ślizgają się wzrokiem, po zielonych grzbietach. Chciałabym wiedzieć,
co mieszczą w środku, ile wełny przylega do ciała.
Raz jest za tłusto, innym za chudo. Mówisz ze smutkiem,
że nie chodzi o poetę, malarza, sardynki albo pomarańcze.

Jedynie o litery, które podbudowują człowieka. Ile wypija wody,
jak grubo kroi owoce, czy na miejsce odstawia gadżety.
Wraca do nich, gasi światło. Naśladuje dźwięki,
maluje kreski pod oczami. Linię brwi unosi o milimetr,
długo spogląda przed siebie.

Rozmawiamy o tym, jak wygląda tydzień w układzie gwiazd ,
ich blask nie kłamie, wiersz o sardynkach, malarzu i o wszystkim,
czego mu brak. Blada twarz, papierowe torby w rękach.
Fajnie, gdy ktoś przypomina sobie kim jestem, zapisuje zdania
w kalendarzu. Mój przyjaciel Giza maluje nosorożca. W ten dzień,
czaruję pogodę, proszę o intensywnie niebieskie niebo.

Rozmowy świąteczne

Paddy

- zgadzasz się ze mną?
- zgadzam
- naprawdę?
- tak
- chciałabyś abym był niewolnikiem?
- nieee, sorry, nie słuchałam, o czym mówiłeś?

coś z niczego

Hugo Giza 

- jak się nie zrobiło, to się już nie zrobi?
- zrobi się
- nie zrobi

po chwili

- a nie mówiłam? Zrobiło się
- ty to się znasz na rzeczy 

coś z czegoś bez takiego czegoś

- eM, potrzebujesz czegoś?
- tak, ale tego już nie ma
- jak to nie ma?!
- no nie ma, skończyło się
- a co to było?
- nic takiego

Hugo Giza

Zawsze mamy szansę coś powiedzieć

Wiosna, tu, tam. Nie muszę nic mówić. Cisza. Kto nie lubi ciszy?!

- eM, jesteś?
- tylko trochę


Moje dziecko świętuje dzisiaj urodziny. Starsze dziecko. Jak ten czas leci.

Hegemonia strachu

Czytam książkę, w łóżku, ciepło, cicho. Jestem w Paryżu, szlajam się popijając calvados. Nagle podskakuję i serce w niekontrolowany sposób wyrywa się ze mnie.

- Paddy, wystraszyłeś mnie

- gość chciał nas przestraszyć, że coś strasznego jest za oknem, więc go wystraszyłem

- krzycząc?

Katarzyna Tchórz 

Infekcja w korespondencji

Szukam w sobie jakiejś substancji, magii, nie wiem czego.

- eM, jak się czujesz?
- jak pasztet

o cierpliwości raz jeszcze

Gorączka mnie trawi, więc leżę. Raz pod kołdrą, raz na. Paddy nie wytrzymuje:

- co ty wyprawiasz, przykryj się
- ale ja się gotuję w środku
- mogę ci jakoś pomóc?
- tak, wódki mi nalej

z sieci

przesądy

Dublin

Przypomniał mi się facet z ptakiem na głowie.

- eM, co u młodej?
- ptak jej narobił na głowę, akurat przechodziłyśmy przez most
- żartujesz!
- no nie, i trochę pociekło po koszulce
- ma szczęście dziewczyna

- chyba w nieszczęściu 

dostęp

Carrowkeel - jeden z wielu megalitycznych cmentarzy 

Upał. Nikt nie jest bardziej drażliwy ode mnie. Próbuję panować nad sobą, nad cholernym złym samopoczuciem. Przeprowadziłam się do Irlandii z powodu pogody, melancholi, deszczu, chłodu. Popijam herbatę na gęsto i toleruję radosne dzieci brykające w basenach, kałuże rozlanego piwa, krzykliwych rodziców. Wstydzę się za siebie. Za nieustającą potrzebę oderwania się - oddałabym wszysko.

- eM, co ci jest?
- nic
- ale mogłabyś powiedzieć, nie wstydź się
- nie krzycz
- nie krzyczę, daleko jestem