Zdarzenia z dzieciństwa

Wierzą w strach

Wierzą w strach, choć niebo
nie pokazuje znaków. Mróz spada
na skulone ramiona i gaśnie.

Za szybą twarze przypominają dzieci,
które ledwo przykładają głowę.
Pod poduszką kryją lizak,
gumę do żucia, zmiętą karteczkę.

Matka wycina kołtuny
aż do skóry, szybciej o spokój.
Nie śmiał się nikt, kiedy całowałyśmy
lalki z nabrzmiałymi brzuchami.

Drobiazg — i wszyscy płakali,
dwudziestoma palcami przyciskając
do ziemi oberwane maliny.
Pachniały niepokojem
i stukiem klawiszy pianina.

A on wbijał gwoździe.
Liczyłyśmy odgryzane główki zapałek.
Wciąż jesteśmy podobne,
jakby ktoś nas zostawił w pół gestu.

oddalenie

bałagan jest potrzebny
jak niebieskie latawce wśród cieni
które gubią mydlane bańki
zanim dotrą do brzegu
i rozmazują się na twarzy

dzieci długo wytrzymują w błocie
choć ktoś w końcu je zbiera
Eufemia na moich oczach nadmuchała żabę
nic się nie stało, ale przyspieszyłyśmy w biegu

innym razem wyjadała korniki
śliskie od płaczu kurczyły się w palcach
chciałam ją wtedy przytulić
ale zobaczyłam tylko pas,
połamane listwy,
sznurek wplątany w buty do wspinaczki