Mięsistość słowa

 

Przestałam zabijać głównych bohaterów o poranku –
daję im czas, by zjedli śniadanie,
wtopili się w ciszę grudnia – maluje pejzaże
prostokątne, pola przecinane murkami.

W tej scenerii ktoś zasypia w bujanym fotelu,
unosząc się w zapachu oceanu, niby go nie ma,
ale jest wszędzie.

Przechodzimy przez siebie jak duchy –
tajemnice to nasze jedyne ślady.
Lekkie różowe wino nosi moje imię,
chrzęści piasek,
a ty wychodzisz przed dom
na dźwięk moich kroków.

Następnym razem zejdę na trawnik,
nie przerwę twojej myśli w środku nocy.
Patrzysz na mnie, próbujesz wydobyć mięsistość słowa,
kiedy podaję ci mango – skórę, pestkę, obietnicę.

Twoje dłonie rozcinają owoc, a ja widzę w nich
całą historię, którą jeszcze napiszę,
pełną niewypowiedzianych słów i rozlanych barw.