Naczynia połączone

Katarzyna Tchórz 

Mówisz, jakby to była teoria przepływu,
a przecież chodzi o coś bardziej kruchego niż szkło,
o to jak przechodzi przez nas obce światło, kiedy już nie mamy ochoty świecić.
Zdania, które kiedyś miały sens, dziś rozlewają się po języku.
Mleko zostawione na noc, z kwaśną pamięcią dłoni.

Nie chodzi o rozczarowanie, ono jest tylko mechanizmem oddechu,
wdech, ktoś coś obiecał, wydech, nikt nie pamięta komu.
Chodzi o ten moment, kiedy zaczynasz podejrzewać,
że świat został zaprojektowany jak źle zszyta podszewka:
wszystko jest na swoim miejscu, ale coś drapie od środka
i nie można tego nazwać bez ryzyka, że przestanie istnieć.

Śni mi się przestrzeń bez sieci, bez nazw użytkowników,
gdzie zwierzęta nie potrzebują metafor, żeby przetrwać noc,
a kawa nie jest pretekstem do rozmowy, tylko ciepłem,
które można przyłożyć do czoła jak rękę matki,
mimo że dawno przestała wierzyć w przyszłość,
ale nadal trzyma dla niej miejsce w lodówce, pomiędzy światłem a ciszą.

Widziałam rysunek, błąd systemu,
chłopiec miał oczy większe niż jego własne dzieciństwo,
stał w wodzie, która nie była ani rzeką, ani deszczem,
raczej czymś pomiędzy decyzją a jej konsekwencją.
Pomyślałam wtedy, że wszyscy trochę tak stoimy,
w za małych ubraniach języka, który już nas nie obejmuje.

A ty mówisz o zmianach, porządkach, ciałach, które trzeba nazwać na nowo,
jakby wystarczyło zmienić etykiety, żeby zniknął ciężar półek.
Ironia ma tutaj zapach perfum, zbyt wyraźny, żeby był prawdziwy,
i zbyt drogi, żeby ktoś przyznał, że go nie rozumie.

Miasto oddycha przez zamknięte okna,
kobiety patrzą bez patrzenia, jakby ich wzrok był tylko przejściem,
a nie miejscem.
Zastanawiam się, ile z nas zostało już tylko formułą,
ile razy można odjąć czyjąś dłoń od własnego ciała,
zanim przestanie to robić różnicę.

Zamawiam coś mocnego, żeby poczuć granicę,
ale granice rozpuściły się wcześniej, w tych wszystkich obrazach
skurczonych do rozmiaru dłoni,
w kwiatach, których nie znamy, ale one i tak wpływają
na smak naszych decyzji.

Naczynia połączone, powtarzam, i myślę, że może chodziło o to,
że nie da się już niczego oddzielić bez uszkodzenia całości,
każdy brak jest formą obecności,
a milczenie, rozmową, której nie chcieliśmy prowadzić.

I tylko czasami, bardzo rzadko,
kiedy świat przestaje udawać, że jest czymś więcej niż jest,
czuję jak wszystko na chwilę się wyrównuje,
jakby ktoś przelewał nas ostrożnie z jednego naczynia do drugiego,
bez rozlewania, bez komentarza,
z czułością, która nie potrzebuje świadków.