Oburzeni

Za rogiem stoi wszystko to, czego nie umiem ustawić w mieszkaniu,
meble, które nie chcą ze mną współbrzmieć, obrazy za duże na moje ściany,
muzyka, która gra wyłącznie w głowie i nie płaci czynszu,
a ja między jednym terminem a drugim próbuję udowodnić,
że współpraca to nie jest tylko ładne słowo z prospektu,
lecz coś, co potrafi przetrwać dłużej niż sezon na dotacje.

Na siłowni mężczyzna patrzy na mnie jak na projekt do poprawy,
więc kładę się posłusznie na macie i podnoszę ciężar,
jakbym podnosiła własne ambicje, razem z krytyką, która ma kształt hantli.
Jestem coraz silniejsza, on coraz bardziej pewny,
że to jego zasługa. Nie wyprowadzam go z błędu.
W życiu, podobnie jak w sztuce, nie wszystko wymaga korekty.

Moi oponenci narzekają na brak reklamy, pieniędzy, uwagi,
jakby uwaga była walutą wymienialną w kantorze próżności.
Ten kraj, mówią, jest nieuważny. Może to prawda.
Może po prostu nie nauczyliśmy się patrzeć bez kalkulatora w dłoni.

Dystans, słowo brzmi jak tania metafora, a jednak dopiero z oddali widzę,
co było gestem, a co tylko pozą. Widzę, jak łatwo zamienić sztukę w autopromocję,
a czułość w slogan.

Dziś umarł Paddy. Nie po raz pierwszy i nie ostatni.
Paddy jest mężczyzną średniego wzrostu, ryżym cieniem w kącie kuchni,
szklanką z lodem, która nie stawia pytań. Nie zrzędzi, nie recenzuje,
nie wylicza sprzedaży ani odsłon. Po czterech porcjach odwagi świat mięknie,
a my, paradoksalnie, twardniejemy w swoich sądach.

To tylko mała stypa, mówię sobie, mała jak śniadanie z jajkami i bekonem,
które decyduje o tym, czy dzień będzie męski czy słaby.
Śmieję się z tego podziału, ale śmiech ma w sobie coś z obrony koniecznej.
Bo przecież dorosłość to nie mleko, które można odstawić, żeby nie zgęstniał umysł.

Za rogiem czai się pytanie: czy bycie martwym daje jakąkolwiek gwarancję?
Licencje, prawa, e-booki, języki bez ogonków, poeci szczęśliwi z każdego pobrania,
jakby ściągnięcie z sieci było nową formą zmartwychwstania. Ironia? Owszem.
Ale pod nią drży coś bardziej kruchego, pragnienie, by zostać przeczytaną nie z litości,
lecz z potrzeby.

Nie wiem, czy za pięćdziesiąt lat będziemy wspominać Zen,
czy liczbę znaków w poście, czy może śniadanie,
które ktoś komuś przygotował z czułością większą niż cały manifest artystyczny.
Chciałabym mieć wpływ na czyjeś życie tak delikatny i realny,
jak wpływ na smak sadzonego jajka, szczypta soli, chwila ognia mniej.

Malarze podobno dzielą się czułością łatwiej, pisarze muszą ją klarować
jak rosół z nadmiaru tłuszczu. A ja stoję między jednym a drugim,
z pędzlem w wyobraźni i zdaniem, które nie chce się skończyć,
bo boi się, że zostanie źle zrozumiane.

Za rogiem nie ma katastrofy. Jest zwykły chodnik, zwykłe światło,
może ktoś, kto czeka bez wielkich słów. Może tam właśnie zaczyna się to,
czego nie potrafię nazwać ani sprzedać,

szacunek do własnego chaosu, miłość bez publiczności,
oddanie, które nie potrzebuje certyfikatu.

Jeśli coś ma przetrwać, to nie statystyka ani moda,
lecz ten moment, w którym mimo ironii wybieram zostać.