Rzetelne pisanie

Udaję licząc straty, jakbym przesuwała paciorki w różańcu
zrobionym z ości i niedopitych rozmów, każdy paciorek to jedna stacja,
jeden most, twarz nachylona zbyt blisko, a przecież to tylko podróż,
zwykłe przemieszczenie ciała przez mapę,
nic wielkiego, mówią, świat jest otwarty, jest dla ludzi,
tak stary, że nawet nie pamięta pierwszego krzyku.

Nie ruszam się bez kawy, bo kawa jest moją czarną walutą przetrwania,
gęstą jak ziemia w doniczce, którą ktoś podlewał zbyt długo,
żeby coś jeszcze z niej wyrosło. Tam, gdzie dojeżdżam,
patrzą podejrzliwie na kiszoną kapustę z grzybami,
jakby ferment był czymś wstydliwym,
jakby wszystko musiało pachnieć luksusem i tłuszczem,
a ja przecież wolę smak, który szczypie,
który mówi: przeżyłaś zimę.

Drzwi pomalowane na niebiesko zamykają się za mną
jak powieka, która nie chce już oglądać tej samej sceny.
Niebieski jest kolorem udawanej ciszy,
takiej, co przykrywa krzyk jak cienki lód rzekę.
Udaję rozsądną, kiedy milczę naprzeciw mężczyzny w pociągu,
milczenie jest moją najdroższą biżuterią, niewidoczną, ale ciężką.

Przewracam kartki, choć litery uciekają mi z dłoni,
świat wydaje się zużyty jak kieszeń płaszcza,
w której od lat nosi się te same bilety powrotne.
Pamiętam bieg, w którym nikt mnie nie ścigał,
a jednak skóra na stopach pękała jak źle wypieczony chleb,
strach nie potrzebuje pościgu, wystarczy wyobraźnia 

i kilka ostrych słów podanych jak zimna herbata.

On mówi coraz głośniej, jakby dźwięk miał zastąpić sens,
jakby ciekawość była prawem własności.
Jego spojrzenie porusza się po mnie, jak palec po mapie
bez pytania o granice. Prosi o drobne przysługi,
o kartę, o uwagę, o współczucie dla zmarzniętych nadgarstków,
a ja czuję, że każdy most, przez który przejeżdżamy,
wydłuża się tylko po to, bym nie mogła wysiąść.

Ciało reaguje szybciej niż rozum, pot na karku,
gardło ściśnięte jak węzeł marynarski,
marzenie o peronie, który będzie zwykłą betonową łaską.
Udaję uprzejmą, podpisuję się pod czymś,
co nie jest ani prośbą, ani komplementem,
jest tylko próbą dotknięcia mnie bez dotyku.

Wydostaję się wreszcie i oddycham tak, jak oddycha ktoś,
kto właśnie zrzucił z pleców niewidzialne zwierzę.
Myślę o miejscach, które wciąż mnie wabią,
o północnym świetle, które rozcina noc na zielone wstęgi,
mieście zbudowanym na wodzie i historii,
wyspach, gdzie cisza ma kształt papierowego wachlarza.
Marzenia są bezpieczne, bo nie mają dłoni.

Zmienię bieliznę, trasę, ton głosu, ale nie zmienię tego,
że liczę. Straty i zyski, czułość i wstyd, ironię,
która ratuje mnie przed patosem, bo życie nie jest sonetem,
nie mieści się w czternastu wersach, nie rymuje się z godnością.

A jednak coś we mnie wciąż składa dłonie w geście oddania temu,
co kruche: sobie samej, która przetrwała most,
niebieskie drzwi i zbyt głośny oddech, światu, który choć stary,
wciąż uczy mnie mówić nie, jakby to było najczulsze słowo miłości.