wybór który akceptuję

Tak, tak – poezja. Każde słowo, każdy gest, zapisany i niezapisany – poezja. Szukam jej codziennie: na dzień dobry, na obiad z kolacją, na gołe stopy wieczorem, kiedy różowe niebo stawia przecinki przed snem. Dobrze się układa na poduszkach, na białej pościeli. I wciąż nie jest za późno, żeby młodej kobiecie napisać – jeszcze mocniej. Kiedyś pewnie niewiele by mnie to obchodziło. Wątpię, czy interesowało mnie cokolwiek poza mną samą. Dziś kręcę się w fotelu, bo pada deszcz. Jestem daleko od domu, auto skasowane na podjeździe ślini się do mechanika. Dotykam starych sosen i liczę korytarze kornikom. Jak ości tamują przepływ lawendy zmieszanej z cedrem, który zapuszczam skrupulatnie, wsuwając i wysuwając szmatę, dziura po dziurze. Gdyby ktoś przyglądał się z boku, pomyślałby: nudzi się dziewczyna. A ja się ze sobą nie nudzę. Słyszę, jak jestem sobą. Kolano skrzypi ze starości, nadgarstek opowiada o urazie ze spływu Różycą – a może Wdą. Później wsuwam język między zęby i ćwiczę staccato: s i sss. Nie mam telewizora, więc nie rozłożę się na dywanie między kominkiem a filmem porno, co mnie nie przeraża. Odkryję na nowo linię brzucha, może pojęczę, jak mi dobrze, zanim zbiorą się okoliczne sarny przy spiżarni w głębi ogrodu. Między mną a mną nie ma tajemnic. Śmiem pytać na głos i witać dzień, mimo że zaprzyjaźniony lekarz powtarza, że gadanie ze sobą to objaw ostrej choroby psychicznej. Niewątpliwie, kiedy podnoszę stopy, znikają duchy. Tak jak dziś, wymiotłam wszystkie kąty i pocieszam się, że mogę chodzić boso i nikt nie brudzi moich stóp. Czysto jest. Być może gdybym nosiła imię, które niesie dobrą nowinę, nie kojarzyłabym się z czarownicą. Może byłabym ukochaną i boleściwą. Szanowaną. Byłabym pragnieniem do kojenia myśli tuż przed snem. A tak, przez Małgorzatę, namiętność wykrawana z każdego grzechu męczy mnie jak zgaga po cieście drożdżowym. Jestem obdarzona szczególnymi względami: nie mówię klarownie, ubieram się zawsze inaczej niż inni, czeszę się na faceta, noszę czerń i perfumuję zapachem jedynym w swoim rodzaju, którego nawet mąż nie potrafi nazwać. A przecież, żeby dojść do sedna, wystarczyłoby spojrzeć na księżyc. O romantyzmie mogę co najwyżej pomarzyć. Pomijając wiele faktów, wolę wakacje ze słońcem, tam, gdzie piasek odbija się na piętach, a skóra onirycznie podsyca ciekawość sąsiadów. Wiem, zabrzmi banalnie, ale lubię być sama z powiekami, z kurą, z zepsutym zamkiem w drzwiach. Nie śnić. Nie plątać się przy śniadaniu z talerzami. Kiedy już się tak nabędę, na wprost i na wznak, wymacam muchy na parapecie, wyrównam oddech. Przeliczę żeberka w grzejnikach, znieczulę mózg, wyłapując błąd po błędzie. I wtedy pomyślę z siebie samej, że przydałoby się spotkać kogoś na podobieństwo. Taki dotyk kręci mnie najbardziej. Za kilka dni przyjedzie przyjaciółka. Wie, że poezja to nie choroba. Że na kłopoty najlepszy jest dystans, a na plotkujące koleżanki, szlaban. Dla tych kilku chwil warto przewrócić życie do góry nogami.