Łyżka koparki

 

Wciąż słyszę dźwięk,
jak drewno pęka w powietrzu,
szept gałęzi zamiera.

Nie było pił –
tylko łyżka koparki,
łamała drzewa,
jakby ludzi
rozrywała ostra krawędź
stalowego gardła.

W powietrzu został kurz,
a w ziemi – rdza i cienie korzeni.