Kiedy nie wiem, co powiedzieć

Agnieszka Renusz

Coś mnie rozszczelnia od środka, jakby ktoś powoli
odkręcał mnie z milczenia, sprawdzał gwinty, zaglądał
w miejsca, gdzie zwykle chowam poranek. Budzę się
lekko przesunięta, jak filiżanka po czyjejś dłoni,
jeszcze ciepła, jeszcze niepewna.

Deszcz ma wtedy inne imię. Spada bliżej skóry,
bardziej osobno. Piję kawę i widzę, jak czas
przysiada na krawędzi stołu, zmęczony, z nogami
w powietrzu, jak dziecko, które nie chce już nigdzie iść.

Nie uciekam. To minęło, jak moda na znikanie.
Zostaję nawet wtedy, gdy droga zapada się pod nami,
gdy dziewczęta w ciężkich butach niosą swoje ciała
jakby były za ciasne, za mokre, za bardzo czyjeś.

Patrzę im w oczy, tam gdzie zbiera się światło
i coś nieprzetłumaczalnego, cienka warstwa smutku,
której nikt nie zdejmuje wieczorem. Śmiejemy się
zbyt ostrożnie, bo może śmiech mógł się stłuc.

Pod łóżkiem coś oddycha. Zwierzę albo wspomnienie.
Karmimy to resztkami czułości, dotykiem na próbę,
naiwnością, która jeszcze wierzy, że można
nie wiedzieć i nie być za to ukaraną.

Kiedy wszystko się zmienia nagle, staję się dokładna do bólu.
Liczę gesty, rozbieram spojrzenia na części pierwsze,
patrzę, jak ludzie pęcznieją od niewypowiedzianych rzeczy,
jak miękną w miejscach, gdzie kiedyś byli twardzi.

Mówią o tym lekko albo nadają temu zdrobnienia,
jakby można było oswoić ciężar przez czułe nazwy.
Regulują siebie śrubami, które ktoś dawno zgubił,
a jednak dalej próbują dokręcać.

Piszą do mnie. Ich wiadomości spadają obok,
nie trafiają, omijają mnie celowo, jakby wiedziały,
że nie umiem już odpowiadać tak, żeby coś naprawdę wróciło.

Więc siedzę. Patrzę, jak wyobraźnia układa się
obok mnie, zwinięta, trochę zazdrosna, trochę wierna i czekam,
aż słowa same przyjdą, albo rozpadną się do końca.