O deszczu

Katarzyna Tchórz 

Mówię do was, kiedy szyby są już matowe od oddechów
i nikt nie patrzy naprawdę, tylko przysuwa twarz bliżej światła,
jakby tam, pomiędzy kroplami, można było znaleźć sens
albo przynajmniej jego tani zamiennik.

Deszcz nie gasi niczego. Spływa po dachach jak rozlana rozmowa,
która nie chciała się skończyć, a jednak została przerwana
przez czyjeś „daj spokój”. Siedzicie przy stołach, z lepkimi palcami
od szkła, historii powtarzanych zbyt długo, aż zaczynają pachnieć,
jak wilgotne ubrania pozostawione w zamkniętym pokoju.

Mówisz: to tylko pogoda, jakby można było ją zdjąć z siebie
razem z płaszczem. Jakby ogień, który widziałam,
był tylko odbiciem w butelce. Pamiętam inaczej,
ziemia oddychała ciężko, coś pod skórą świata pękało
bez ostrzeżenia, gdy ktoś za długo zaciskał zęby.

W nocy wszystko wraca w wersji cichszej, ale bardziej dokładnej.
Słyszę ruchy, których nie ma, i twoje kroki, zanim jeszcze
zdecydujesz się podejść. Twoje kolana trzeszczą,
kiedy mnie podnosisz, jak stare drewno, które pamięta więcej
niż powinno. Nie pytam, dlaczego to robisz i czy to naprawdę ja.

Deszcz wtedy przyspiesza, wiemy że chciał coś zatrzeć,
albo przeciwnie, dopowiedzieć resztę za nas. Wracam
do miejsca, którego nie było, a jednak zostawiło we mnie ślad,
ogrodzenie, które nie chroniło, piasek. Nie chciał być zamkiem.

Próbuję nazwać to wszystko, ale słowa rozchodzą się na boki,
jak woda, która nie znajduje ujścia. Ból nie ma tu formy.
Jest raczej dźwiękiem. Ciągłym, niskim, jakby ktoś stroił świat
bez końca. Mówią: zacznij od początku. Więc zaczynam,
od ciała, trzeba je złożyć na nowo, od imienia.
Jeszcze nie zostało wypowiedziane. I tylko deszcz nie przestaje
mówić, choć nikt go nie słucha.

03.08.2014