piątek, 27 marca 2015

Kolaż do Rozproszenia

Baśka Trzybulska




Baśka Trzybulska

                                                                            Baśce

Kiedy z przyjaciółmi staliśmy nad urwiskiem, w płaszczach
w kształcie liści, próbowałam sobie wyobrazić intensywność,
z jaką możemy się różnić. Zapachem, skórą, porastającym mchem
w pęknięciach skał, smugą chmur i drogami odciętymi od oceanu
uwięzionego pomiędzy dwiema warstwami lodu na asfalcie.

Kopiujemy wyuczone zasady, schematy, dzięki którym łatwiej
stymulować pamięć. Zmuszamy się do skupienia wzroku dziesięć stóp
nad wodą. Przyjaciele usuwają z piasku litery. Dzielą ziemię znakami
należącymi do dyżurnej grafiki. Może odwiedzą nas znowu, wtedy
schowam się w łóżku. Przeciągnę nastrój farsy. Zeszłej nocy
śmiesznie wyglądali spod kołdry.

W kręgach oceanu, w przekształconej perspektywie
obrazu rozpoznałam ich twarze. Ułożą się na wodzie.
W pierwsze ujęcie. Eksperymentalne, malarskie.


listopad 2014

15 komentarzy:

  1. eM bądź gotowa... Baśka przepuszcza Twój wiersz przez maszynkę do mielenia. Gdy przez dziurki wypadną pojedyńcze litery będziesz mogła ulepić inny smakowity wiersz. A ja go schrupię , tak jak ten i posmakuję Twojej wrażliwości...

    Fajnie jest schować się w łóżku i podglądać świat z ukrycia.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. :) smacznego

      Tak, Baśka ma niezwykły dar i tutaj nie mogę napisać, że rozumiemy się bez słów...

      Bardzo fajnie :) ściskam ciepło

      Usuń
  2. Pięknie napisane... ujęta cała prawda o różnicach między nami wszystkimi, a niby wszyscy jesteśmy tylko ludźmi. I świetny pomysł na kolaż! :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak, Baśki kolaże są niezwykłe i idealnie ilustrują wiersze :) dziękuję i pozdrawiam ciepło

      Usuń
  3. Zawsze, gdy czytam ten wiersz, wyobrażam sobie ludzi przybranych w stroje z liści:) to miły obraz...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mam nawet taki płaszcz... tak w ogóle, to najpierw widziałam Elfy, później ludzi :)

      Usuń
  4. Zawsze, gdy czytam ten wiersz, wyobrażam sobie ludzi przybranych w stroje z liści:) to miły obraz...

    OdpowiedzUsuń
  5. Współgranie wrażliwości- Wasz duet <3

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To jest ta część życia, dzięki której wciąż masz ochotę iść dalej...

      Usuń
  6. Różnimy się a jednak przyciągamy, a może właśnie dlatego? :)

    OdpowiedzUsuń
  7. Różnimy się..a może jednak nie?
    W końcu rodzimy się tacy sami, a już na pewno bardzo podobni do siebie.
    Dopiero później, od Ludzi, których napotykamy na swej drodze słyszymy, że jesteśmy inni.
    W końcu sami to dostrzegamy.
    Tylko, czy dobrze widzimy?

    Wielu słonecznych chwil:)
    Kasia

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Kasiu, to, że jesteśmy do siebie podobni, nie znaczy, że tacy sami, każdy z nas jest inny...

      ściskam ciepło

      Usuń

Moderowanie komentarzy, po zatwierdzeniu pojawią się na blogu.