O zrozumieniu

Wczoraj patrzyłam, jak matka Sary rozwiesza pranie,
wiatr porywał klamerki, podkoszulki spadały na trawę,
aż słońce zagnieździło się w bawełnie,
na balkonie obok kot przeciągał się jak dym.

Przez płot widać, jak coś się rozpina i składa,
jej dłonie gładzą powietrze, jakby rozplątywała warkocze.
Piła herbatę z cytryną, a myśli obierały skórkę
– czy ten dom jest wystarczająco mocny na jutro?

Sara wstrzymała oddech, jej czułki zwinęły się w cień.
Jej przyszły mąż z kieszeniami pełnymi błękitnych gumek recepturek
układa świat w ciasne zwoje, składa jak listy, których nie wyśle.
Gdy mówi, z jego ust wylatują atramentowe ptaki.

Nie wiem, na czym polega porządek –
może na pęknięciu w szkle, przez które wpada światło?
Może na tym, że skarpetki nie zawsze gubią się parami?
A może na zrozumieniu, że jesteśmy wszyscy wędrowcami,
którzy uczą się wiatru, zanim nauczy ich ziemia