Poczytałam wiersze młodych poetów. Jestem fanką Niny Cieciuch, której twórczość poznałam podczas Festiwalu Biała Lokomotywa. I tutaj wszystko mi się zgadza. Jest młodzieńcza energia, bezczelność, siła i autentyczność. Jest też coś, co pamiętam z własnej młodości, ten szczególny rodzaj intensywności, kiedy człowiek jeszcze nie zdążył wszystkiego sobie poukładać, nazwać, oswoić, a już ma potrzebę powiedzenia światu kilku rzeczy. I mówi. Na własnych zasadach. I to jak! Wierzę, że osiągnie sukces i będę czytała jej wiersze moim prawnukom. Rzadko zdarza mi się takie porozumienie z kimś młodym, młodszym od moich dzieci. Nie chodzi nawet o podobieństwo doświadczeń, raczej o pewną wspólnotę wrażliwości, która nie ma nic wspólnego z rokiem urodzenia. Z innymi młodymi twórcami jest mi już zdecydowanie mniej po drodze. Nie klikają we mnie ani tematy, ani język, nie znajduję punktów stycznych. I nie zamierzam udawać, że jest inaczej, bo przecież nie mam obowiązku zachwycać się młodością tylko dlatego, że jest młodością. Z muzyką jest już znacznie łatwiej, ale to inny temat. Myślę sobie dzisiaj, że właśnie zaczynam wyraźniej odczuwać ten moment. Nie starość, bez przesady, nie zamierzam jeszcze oddawać kluczy do mojego świata. Raczej świadomość, że między mną a kolejnym pokoleniem zaczyna się robić przestrzeń, której nie da się już zasypać samą ciekawością ani dobrą wolą. To chyba jest dojrzałość, wiedzieć, że nie wszystko musi być moje, nie wszystko muszę rozumieć i nie każda nowa poetyka jest dla mnie objawieniem. A jednak, kiedy trafiam na taki głos jak Niny, ta cała pokoleniowa arytmetyka na chwilę przestaje mieć znaczenie. I to jest rzadkie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Komentarze na blogu są moderowane i pojawiają się po zatwierdzeniu. Zależy mi na przestrzeni opartej na szacunku, uważności i rozmowie wokół treści, nie osób. Wpisy naruszające te zasady nie będą publikowane. Dziękuję za kulturę słowa i obecność.