O rodzicach

 

Świat jest bezlitosny. I prędzej czy później zaczyna egzekwować wszystko to, co dzieje się jakby obok logiki. Przyglądam się otoczeniu i mam wrażenie, że rzeczywistość przestała być układem zależności, a stała się czymś elastycznym, co można dowolnie naginać, aż w końcu pęka, tylko że pęknięcie zawsze przychodzi za późno, żeby jeszcze coś zrozumieć. Chłopak na elektrycznej hulajnodze, jadący pod prąd prosto pod koła naszego samochodu, nie wyglądał na kogoś, kto ryzykuje. Wyglądał raczej na kogoś, kto w ogóle nie widzi związku pomiędzy ruchem a skutkiem. Jakby prędkość była tylko wrażeniem, a nie siłą. Jakby ciało było czymś odłączonym od konsekwencji. Kask? Zbędny szczegół. Przepisy? Coś, co istnieje dla innych, nie dla niego. I to nie jest już bunt, który ma w sobie choć cień świadomości. To jest raczej pustka, brak elementarnego rozumienia świata jako miejsca,w którym żyjemy.

Coraz częściej widzę dzieciaki stojące na krawężnikach, zaczepiające nas, kiedy jedziemy autem, wykonujące gesty pełne pogardy, jakby agresja była ich pierwszym językiem. I kiedy próbujesz zareagować, nie spotykasz się z zawstydzeniem ani nawet z ignorancją, tylko z natychmiastowym, ostrym odbiciem. Jakby ktoś ich nauczył, że każda uwaga jest atakiem, który trzeba odeprzeć. Nie ma tam przestrzeni na refleksję, na chwilę zatrzymania. Jest tylko reakcja. A gdzieś są rodzice? Nasuwa się oczywiste pytanie. Są, ale nieobecni, nie dlatego, że ich fizycznie nie ma, tylko dlatego, że wycofali się z odpowiedzialności. Usprawiedliwiają wszystko prostym to dobre dzieci, jakby dobro było stanem domyślnym, który nie wymaga żadnej pracy, żadnych granic. Jakby wychowanie polegało na deklaracji, a nie na codziennym, często niewygodnym byciu obecnym. Mam wrażenie, że wielu z nich bardziej boi się konfliktu z własnym dzieckiem niż tego, co to dziecko może zrobić nam albo sobie. To nie jest już kwestia pojedynczych incydentów. To jest rozlewanie się pewnego sposobu myślenia, w którym znika odpowiedzialność, a wraz z nią zdolność przewidywania. Brak racjonalności nie przychodzi nagle, to narasta w drobnych zgodach: na brak kasku, na ignorowanie zasad, na agresję, która przecież nic nie znaczy. A później okazuje się, że znaczy wszystko. Najbardziej niepokojące jest to, że ta bezmyślność jest spokojna, prawie niewidoczna. Nie krzyczy, nie ogłasza się. Po prostu działa w codziennych sytuacjach, na ulicach, chodnikach, w tych krótkich momentach, kiedy ktoś podejmuje decyzję i nawet nie zdaje sobie sprawy, że to była decyzja. I wtedy niewiele można zrobić, bo reagujesz już na coś, co zostało ukształtowane dużo wcześniej w domach, milczeniu, w wygodnym przekonaniu, że nic się nie stanie. A przecież świat nie działa na takich zasadach. No i jest poważny wypadek, zrzutka i błaganie o wpłaty na leczenie, rehabilitację.