O cieniu

 

Nie przychodzę, gdy mnie wołasz, pojawiam się tam,
gdzie światło ma chwilę słabości, a dzień potyka się o własną jasność
i musi ją oddać ziemi.

Byłam z tobą od początku, ale nigdy jako pierwsza;
zawsze o pół kroku za, jak myśl, która wie więcej,
lecz nie ma prawa mówić.

Kiedy zasypiasz, czas rozpada się na drobne jednostki ciepła
i wtedy mogłabym odejść, rozpuścić się w czerni,
nie sprawdzać, czy jeszcze mnie potrzebujesz
do potwierdzania obecności. Ale zostaję, bo nawet cień
ma swoją lojalność wobec kształtu, który go stworzył.

Nie pragnę raju ani piekieł, to zbyt ciasne architektury
dla bytu, który nie ma masy. Nie chcę miejsc,
w których trzeba kogoś znosić albo kogoś unikać.
Wolę obrzeża: zmierzch, świt, chwile przejścia,
gdy rzeczy nie są jeszcze sobą i można je pomylić z oddechem.

Ciemność mogłaby mnie wchłonąć, światło rozcieńczyć do zera,
a ja krążę pomiędzy, jak błąd w obliczeniach istnienia,
dowód na to, że nic nie trwa w jednym stanie
wystarczająco długo, by nazwać to ocaleniem.

Podnoszę rękę, nie po to, by się pożegnać,
lecz by sprawdzić, czy jeszcze rzucasz mnie na ścianę dnia.
Gest jest pusty jak kielich po sensie, a jednak
wykonuję go do końca, bo ruch też jest formą pamięci.

Gdy nadejdzie noc, będę miała szansę zniknąć uczciwie,
bez dramatów. Gdy przyjdzie poranek, rozpuszczę się w tobie,
jakby nigdy mnie nie było, i to również będzie prawdą.

Nie zostawię ci nic na pamiątkę. Cień nie ma darów,
ma tylko dowód: że byłeś wystarczająco realny,
by mnie wytworzyć, i wystarczająco kruchy, by mnie stracić.

Idę więc dalej, nie w mrok i nie w światło,
lecz w ich nieustanny obieg, gdzie znikanie nie jest końcem,
a powstawanie, jedynie chwilowym zagęszczeniem sensu.