z Emiterium

 

1.Kolor jako materia filozoficzna

(świat jako przepływ znaczeń, nie rzeczy – a kolor jako zdarzenie, ślad istnienia, nie pigment)

[XI] błękit, który przecieka

Kolor nie istnieje. To tylko zgoda światła na to,
by coś zostało dostrzeżone. Jak ja – tylko wtedy,
gdy pytasz: gdzie jesteś?
Indygo nie było w dzieciństwie.
Był atrament na palcach nauczycielki,
ciemna sukienka, pachniała czymś starym
i woda z wkładu do wiecznego pióra.
Prawdziwy kolor żyje tylko przez moment,
kiedy nie jesteś pewna, czy to cień czy blizna.
Kiedy ktoś mówi kocham i nie patrzy ci w oczy.
Filozofia zaczyna się,
kiedy nie jesteś pewna, czy róż to odcień,
czy rodzaj bólu.




2. Wspomnienia matki patrzącej na dziecko

(maternalność jako rozpad wrażliwości, nieustanne rozpoznawanie świata oczami innego ciała)

[XII] spojrzenia, których nie było

Ona nie pyta –
tylko patrzy, jakby wszystko miało swoje odwrocie.
Słoń – z drugiej strony – jest wydrążony.
Krzesło – miękkie od ciszy.
Skrzydełko kurczaka – zawstydzone.
Nie wiem, jak nauczyć ją oddychać w świecie,
który tak łatwo wnika przez oczy.
Zakładam jej kapelusz –
żeby trochę przesłonić kolory.
Nie te najgłośniejsze.
Te z wnętrza muru, z wnętrza psa, z wnętrza korytarza.
Pamięta więcej niż powinna.
Przygląda się dłużej niż wypada.
Trzyma wszystko –
jakbym włożyła jej w rękę świecący kamień
i kazała nie wypuścić, nawet przez sen.




3. Historia jednego przedmiotu, który dziecko sobie zapamiętało

(ikoniczny, banalny – ale przez pamięć staje się portalem – rodzajem archeologii uczucia)

[XIII] filiżanka, która mnie pamięta

Nie była cała.
Miała pęknięcie na brzegu –
jak usta, które nie potrafią przestać mówić.
Kolor: niebieski, ale jakby go przegryzł wieczór.
Babcia mówiła na niego: szept.
W tej filiżance piłam kakao,
ale pamiętam ją przez to,
jak odbijała światło z okna.
Zawsze z prawej.
Nigdy nie w południe.
Najbardziej rano, kiedy mleko się nie pieniło,
tylko czekało – jakby też było dzieckiem.
Nie wiem, gdzie jest teraz.
Może ktoś ją wyrzucił, bo pękła za bardzo.
Ale ona mnie pamięta –
ten dotyk, kiedy jeszcze niczego nie trzeba było rozumieć.
Wystarczyło czuć: filiżanka jest. Ja jestem.

Wiersze z tomu Emiterium