Z Emiterium

 

[I] O smutku, który próbował zostać

niektóre słowa przychodzą zbyt wcześnie.
jak pęcherze powietrza pod lodem.
zamarzają, zanim można je nazwać.

włożyłam w kieszeń kilka drobinek skóry,
resztki paznokci, trochę światła.
to wszystko, co się trzymało mnie naprawdę.

kiedy dziecko zapytało:
czy ziemia może przestać się kręcić,
odpowiedziałam, że może.
ale musi najpierw zapomnieć, jak to się robi.

w tym domu nie uczymy lęku.
my go hodujemy, karmimy nazwami roślin,
już ich nie ma, ale pamiętamy zapach.

zostawiłam ci miejsce między wersami.
takie, w które można się zapaść jak w mech,
gdy nie wiesz, czy jesteś z tych,
co płyną, czy z tych, co topnieją.

nie wiem, czy piszę, czy znikam.
czy to jest już pożegnanie,
czy tylko skurcz języka.

przyroda nie czyta naszych modlitw.
ale zapisuje błędy, które popełniamy
w genach naszych dzieci –
jakby to był zeszyt w linię,
pełen poprawek po lewej stronie.

jeśli kiedyś wrócisz, nie mów: pamiętam.
powiedz: próbowałem nie zapomnieć.

[II] filozofia końcówki (on)

Być może nie miałem twarzy.
Czasami twarz jest zbyt gęsta,
jak owoc nie do końca dojrzały,
który fermentuje od środka.

Twoje plecy przypominały mi wzgórze –
porastało je coś jak żal,
ale może to był tylko cień
gdy zbliżało się południe.

Mówisz: człowiek bagażnik.
A ja – człowiek powidok.
Zostałem w twoim oknie jak gołąb,
uderzył w szybę i został śladem.

W tym wszystkim był sens –
tak mi się zdaje – jak w starych dialogach Platona,
gdzie każda odpowiedź
brzmiała jak inna forma pytania.

Kiedy zamawiałaś jedzenie,
wiedziałem, że mnie nie ma.
Zostałem w tych rzeczach,
które nie zdążyły się wydarzyć.

[III] nieistniejąca przyszłość (dziecko)

Patrzę, jak twoje ręce składają się
w coś, czego nie umiem nazwać.
Może to modlitwa, może mapa.

Zbieram pestki z czereśni
i wkładam do słoika.
Może się odmieni,
może wyrośnie nowa matka.

Nie rozumiem, dlaczego wszystko spada.
Liście, szklanki, niektórzy ludzie.
Dziadek mówi: grawitacja.
Ja myślę: kara.

Kiedyś powiedziałaś:
nic nie jest wieczne,
ale ja mam zeszyt, który nie chce się skończyć.
Piszę tam o tym, jak wymyśliłam
dzień bez smutku.

W tym dniu nie ma krzyku,
nie ma łóżek ani drzwi, które trzaskają.
Są tylko rzeczy, które się nie wydarzyły
i można je narysować.

(28-31)