sobota, 23 grudnia 2017

O przechodzeniu



Wiersz dla Judyty nie był o Judycie. Ile mitów i prawd
musiałabym spisać, żeby obudziła się rano, parę dni,
kilka lat później. Pobłogosławiła dzieci,
żeby zboże z puszczonych kiełków rosło wyżej i wyżej.
Gulgotanie to rodzaj oczyszczenia, wypluwania z siebie
guzów, nocnych koszmarów, łańcuchów, w które się wplątała.

Nie, to nie było o Judycie. Ona wierzy w namaszczenie, a może
ja nie wierzę, dlatego pamiętam cały ten koncert życzeń babci.
Dlatego uważnie patrzę, próbuję się skupić na porcjach płynów,
diabeł drwi ze szczegółów. Albo przechadza się między nami
i burczy w brzuchach. Daje dyla, gdy tracimy pamięć i zaczynamy

od nowa. Życie z przełożoną, mężem, kimś zaślubionym. Ile razy moczyłaś
stopy w occie i pocierałaś palcami czoło. I było tak, jakby ktoś gąbką
szorował ci mózg, wyrywał ciernie lub na oślep wbijał gwoździe.
Za twoje i moje, pij. Pij, może tak łatwiej zamordować strach.

Nagle okazuje się, że naokoło pachnie czarnym bzem.
Wolno się nie zgadzać, w końcu, zamiast ciebie, Judyta stoi w kolejce.
Wstaje, śpiewa jutrznię i czeka. Godzinki ciągną za sobą ptaki,
nawołują ławice ryb. W łańcuch zdarzeń włączają się słowa
z Pisma Świętego.

Każdy święty umiera inaczej, później towarzyszy nam w barach,
urzędach. Za obrazami i za pamiątkowymi tablicami chowają tajemnice.
Wpatrują się w dal, milczą. Jest ich więcej i więcej,
a nad nimi niebo gwiaździste?


Wiersz z tomu Mullaghmore, napisałam go dla Judyty 
na kilka tygodni przed jej odejściem



8 komentarzy:

  1. Piękny, wzruszający...

    Dobrze,że pamiętasz :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. to były takie ostatnie chwile... świadomość odchodzenia.

      Usuń
  2. będzie dwa lata już.....

    Lubiłyśmy do Niej zaglądać....

    ........... W łańcuch zdarzeń włączają się słowa
    z Pisma Świętego.....

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mam wrażenie, że czas się z nami nie obchodzi delikatnie...

      Usuń
  3. Przejmujący, uściski Małgosiu

    OdpowiedzUsuń