czwartek, 11 grudnia 2014

Podróżowanie w przestrzeni


Baśka Trzybulska

                                                                            Baśce

Otwieram szerzej okno. Do rozmyślań przenikają zapachy
ze studni, z nadżartych cegieł. Ruiny niepotrzebnie tracą kształt,
jakby życie miało być tylko przeszłością
albo zniekształconym zarysem wierzchołków wzgórz.
Raz wzniesione są zaledwie ułamkiem równowagi.

Kogo obchodzą pachnące pestki, które pękają pod ziemią,
przeobrażając się w energię. Im częściej dotykam
miejsc, w których więcej bólu, tym szybciej wschodzi i odbija
piętno, nieczułe na najbardziej skomplikowaną pułapkę.

Możliwe, że można prościej przemijać. Wystarczy nie schodzić
ze ścieżki, nie tłumaczyć, ile rat pozostało do spłaty,
spinając pośladki biec tu i teraz. Nie dać się lękom
o przyszłość ruin.

14 komentarzy:

  1. Niezwykle magiczna to podróż..:)
    kiss

    OdpowiedzUsuń
  2. A jednak kontrast barw opozycyjnych to moc :) Ażurowa łódź, na której ktoś zbudował dla siebie dom, nie bojąc się, że zwyciężą prawa fizyki.
    To Baśkowe dzieło przypomina mi moje życie.
    I co to ze mną jest? Znowu bym je pogłaskała, prawie to czuję, jak palce przemykają się po otworach, ich chropowatych krawędziach.
    Podoba mi się szczerze.
    Dobrego wieczoru M :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Cieszę się, bo to są piękne rzeczy...

      Usuń
  3. nie dać się lękom.... niedoścignione moje marzenie! ♥

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. :* to ciągła walka ze sobą eMko :*

      Usuń

Moderowanie komentarzy, po zatwierdzeniu pojawią się na blogu.