Wrosło ci w ramiona jak stary miedziany most,
którym przechodzą dzieci, nie wiedząc,
że rzeka pod spodem czasem wzbiera tak gwałtownie,
że zabiera z sobą całe nazwy miesięcy.
Opowiadasz o powracających wiatrach,
o tym, że klony pamiętają każdą burzę,
ale nigdy nie ostrzegasz przed tym,
co robi ziemia, gdy poczuje, że jest głodna.
W kuchni liście laurowe rozsypują się z puszki,
pachną jak suche mapy kontynentów, których już nie ma,
a ty zbierasz je ostrożnie,
jakby to było dowodem w sprawie przeciwko zapomnieniu.
Uczymy, że deszcz to tylko woda,
a nie wiadomość z innej warstwy czasu,
że grzyby w lesie rosną, bo chcą,
a nie dlatego, że coś z nas oddaliśmy w mroku.
Przez okno patrzy na ciebie wilk
zrobiony z samego powietrza.
Jego oczy mają odcień żelazistej gleby,
tej, która już raz połknęła twój dom w snach,
i czeka, aż powiesz Sophie prawdę,
że to nie my oswajamy przyrodę,
tylko ona czasem pozwala nam przetrwać.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Komentarze na blogu są moderowane i pojawiają się po zatwierdzeniu. Zależy mi na przestrzeni opartej na szacunku, uważności i rozmowie wokół treści, nie osób. Wpisy naruszające te zasady nie będą publikowane. Dziękuję za kulturę słowa i obecność.