Myślimy już o wakacjach. Trzeba jakoś ułożyć ten czas i znaleźć się wszędzie tam, gdzie trzeba w odpowiednim czasie. Pod koniec czerwca lecę z Soso do Polski. W sierpniu wraca na zajęcia, coś pomiędzy półkolonią a kilkugodzinną opieką z organizowaniem dzieciom dnia, żeby miały poczucie, że jest sielsko-anielsko. We wrześniu czekają mnie trzy spotkania w Polsce, ale o nich napiszę bliżej tych wszystkich imprez. Dzisiaj obejrzałam ostatni odcinek Roostera. Fragment, który mocno oddaje mój obecny stan psychofizyczny, wrzuciłam na fanpage MoEA, bo tutaj mi się nie powiodło zapisywanie. Przygotowuję prace na wystawę, rozcieram w palcach pyłki pachnące latem. Palimy w stovie cedrem, bo zimno, a ja kaszlę jak gruźlik, tak powiedziałaby moja babcia. Piję syrop, zagryzam miodem i proteinowymi bułkami.
wyimek z nadchodzącej książki:
Rzeczownik, Który Się Gubi
Imię własne: Nomimushi
Zamieszkanie: Plecak Zosi
Zdolność specjalna: odplątuje nazwy od ich znaczeń, żeby tworzyć nowe
wyimek z nadchodzącej książki:
Rzeczownik, Który Się Gubi
Imię własne: Nomimushi
Zamieszkanie: Plecak Zosi
Zdolność specjalna: odplątuje nazwy od ich znaczeń, żeby tworzyć nowe
Nomimushi: rzeczownik luzem
Jestem słowem, które wyszło z zeszytu
i zgubiło przypadki.
Nikt już nie wie, czy jestem domem, czy dotykiem.
Czy może kotem
albo krzykiem w pokoju dziecięcym.
Zosia mnie lubi, bo
po mnie można rysować kredkami.
Babcia Małgosia mnie zna – mówi, że jestem:
ciepłoszeptka – nazwa na coś, co nie boli, ale przypomina
plumheart – uczucie, które spada z drzewa razem z liściem
sznurełko – słowo, które przywiązuje cię do czyjegoś ucha
Gubię się,
żeby ktoś mógł mnie nazwać od nowa.
Jestem słowem, które wyszło z zeszytu
i zgubiło przypadki.
Nikt już nie wie, czy jestem domem, czy dotykiem.
Czy może kotem
albo krzykiem w pokoju dziecięcym.
Zosia mnie lubi, bo
po mnie można rysować kredkami.
Babcia Małgosia mnie zna – mówi, że jestem:
ciepłoszeptka – nazwa na coś, co nie boli, ale przypomina
plumheart – uczucie, które spada z drzewa razem z liściem
sznurełko – słowo, które przywiązuje cię do czyjegoś ucha
Gubię się,
żeby ktoś mógł mnie nazwać od nowa.
Sznurełko... Ładnie 😃
OdpowiedzUsuńOch, zazdroszczę czerwca w Pl, bo to oznacza 🍓🍓🍓🥹 Ja dopiero w połowie lipca dotrę, więc nie wiem czy załapię się na sezon pod hasłem "do wypęku" 😉
Na kaszel babcia zawsze raczyła mnie sokiem z cebuli zasypanej cukrem. Do dziś uwielbiam 😊
Właśnie głównie chodziło o truskawki, by Sophia mogła rano wstać i z koszykiem wędrować na grządki. W ubiegłym roku nas to ominęło :P w połowie lipca będziemy już wracać. Mam jeszcze nadzieję, że załapię się na czereśnie bez niespodzianek :* Nie znoszę syropu z cebuli, oj nie.
UsuńMasz na myśli 🐛🐛 w 🍒🍒? 😄 Ja nie patrzę 🙈 więc się nie stresuję, a czereśnie uwielbiam. Ale też tęsknię za wiśniami, bo tutaj ich ze świecą szukać... Ale można też czereśnie zalać wodą i zostawić na pół godziny. Wszystko co oddycha da nogę 😉😁
UsuńNa początku owocowania czereśnie nie mają robaków, ale jak już tak dojrzeją mocno, zaczynają się tam legnąć, trzeba wyczuć moment. Moi rodzice nie robią oprysków, więc tak już jest. Wiśnie też będziemy smakować, porzeczki, agrest :P no i pomidory. Ale zapamiętam o metodzie z topieniem.
UsuńMargarithes, przyszłam tutaj do Ciebie, bo bardzo chce Ci podziękować za komentarz Twój na blogu ‘Tablica Odjazdów’ post ‘Binge’, nie udawało mi się tam tego zrobić. Myślę tak samo o tym co stało się 7 października 2023 i o następstwach, ale nie umiałabym tego tak napisać jak Ty, bardzo, bardzo dziękuję Ci.
OdpowiedzUsuńzachęcam Cię do przeczytania moich tekstów o wojnach https://artpubkultura.blogspot.com/2025/08/jezyk-ktory-sie-nie-narodzi-dla-tych.html
UsuńDziekuje za namiar, przeczytałam. Masz ten dar, że potrafisz przekazywać to co myślisz, czujesz, wiesz tak mądrze i tak pięknie, i proza i poezją.
UsuńPrzeczytałam też dalszy ciąg Twojego komentarza na blogu ‘Tablica Odjazdów’, szkoda że ‘przykrył’ ten post, nowy. Dawno nikt na blogu tak mnie nie ucieszył komentarzem.
Nie mam poczucia, że posiadam jedyną prawdę o świecie czy o wojnach. Myślę tylko, że człowiek ma prawo do własnego osądu, własnej wrażliwości i do nazywania bólu wtedy, kiedy go widzi/czuje. Nawet jeśli inni widzą to inaczej. Możemy się zgadzać albo nie, ale dobrze jest jeszcze umieć słuchać siebie nawzajem bez odbierania sobie człowieczeństwa. Nie potrafię przejść obojętnie nad cierpieniem ludzi zamordowanych 7 października, ani nad cierpieniem tych, którzy później znaleźli się pod bombami, głodni i wystraszeni. I chyba najbardziej boję się języka, który zaczyna usprawiedliwiać cudzy ból tylko dlatego, że należy do 'tamtych' i mam na myśli i jedną i drugą stronę konfliktu. Cieszę się, że do mnie napisałaś. Takie wiadomości przypominają mi, że słowa potrafią spotkać drugiego człowieka w odpowiednim czasie.
Usuńja zostałem kupiony już dawno. i czekam aż się pojawi efekt końcowy. gubienie się, żeby ktoś mógł nazwać od nowa jest niezwykłe. oby znalazcom wystarczyło wyobraźni na nowe imiona/nazwy.
OdpowiedzUsuńKsiążka jest już złożona u wydawczyni, wszystko jest już po jej stronie :P doczekamy się :)
Usuńhmmm a może bliżej września porozmawiamy w takim razie :-)
OdpowiedzUsuńMiej tylko czas :P
UsuńDzieci mają dar przywiązywania nas do swego serca.
OdpowiedzUsuńMój wnuk uwielbia miziać uszy, mówi wtedy : uszko przjaźniuszko:-)
Zapowiada się ciekawy czas, oby kaszel do tej pory poszedł precz!
No musi minąć, dzisiaj pobiegłam na siłownię, by się trochę tego z siebie pozbyć. Będzie tylko lepiej :) uściski.
UsuńGubię się, żeby ktoś mógł mnie nazwać od nowa”. Piękne i trafne, nie tylko w kontekście języka, ale i życiowych zakrętów czy planowania zmian.
OdpowiedzUsuńNiech domowe kuracje zadziałają jak 'ciepłoszeptka' i skutecznie przegonią ten męczący kaszel.
No właśnie właśnie i chyba działa :* pozdrawiam ciepło.
UsuńCzytam...jestem "daleko" ale jestem M❤️
OdpowiedzUsuńPrzytulam.
Usuń