Przesunięte do środka

 

Coś mnie dopadło. To coś... nie od razu nazwane, raczej rozlane, jakby przyszło od środka, ale bez konkretnego miejsca. To taki niepokój, który nie ma jednego źródła, bardziej stan niż punkt, jakby środek mnie zapomniał, gdzie zaczyna się oddech, a gdzie kończy myśl. Czuję, jakbym przemieszczała się we własnym ciele, z jednego organu w drugi, i nic do końca ze sobą nie współgrało. Jakby wszystkie te wewnętrzne rytmy nagle się rozminęły. Boli mnie głowa, ale to nie jest znajomy ból, który można zamknąć w słowie ból. Bardziej coś na granicy. Napięcie, które nie daje się uchwycić. Mrużę oczy i łzy pojawiają się same, bez wyraźnego powodu. I są inne niż zwykle, bardziej słone, jakby zagęszczone. Podrażniają skórę przy kącikach powieki, ranią przy wyjściu i pozostawiają cienkie pęknięcia, ślad, który jeszcze przez chwilę pulsuje. Jest też we mnie coś związanego ze sprawami, na które nie mam wpływu. Jestem w nich, ale nie znam ich języka, ani nie mam narzędzi, by je rozpracować. I może właśnie to najbardziej męczy, ta niewiadoma, nieumiejętność, która powoli wsiąka, rozchodzi się po ciele i myślach. Trudno określić, co właściwie powinnam czuć. Wszystko jest trochę obok, za wcześnie, albo za późno. Zostaję więc w tym stanie, bez próby szybkiego porządkowania. Obserwuję. Może to też jest jakaś forma bycia, niepewna, chociaż prawdziwa.