O czymś pod spodem

Gdzie skóra nie kończy się na skórze,
tylko przechodzi w cienkie alfabetowe naczynia
i litery krążą wolniej niż krew, bardziej ostrożnie niż sen.

W Irlandii mech rośnie jak pamięć,
nie pyta o zgodę, wchodzi w kamień, w szczeliny kości,
w ogrodzenia, które udają granice.
Tam czarne nie jest czarne, jest czernią na czerni,
jakby świat zapomniał różnicy pomiędzy tłem a początkiem.

Na języku pojawia się nalot po niezapisanej rozmowie.
Topografia nie zgadza się z terenem.

Relacje mają tu kształt mokrej linii brzegowej,
cofają się, wracają, zostawiają osad z ostrożności,
jakby każda bliskość była przypływem, który coś zabiera,
zanim zdąży nazwać się obecnością.

W ciele rośnie świat:
nie taki, który rozszerza się heroicznie,
raczej taki, który zapada się w siebie jak jabłko w listopadzie,
gdy światło staje się cięższe od owocu.

Uwaga to zwierzę nocne,
chodzi po żebrach, nie zostawia śladów,
tylko przesunięte temperatury,
jakby ktoś na chwilę przestawił północ w inne miejsce ciała.

A jednak wszystko jest zapisem:
czerwień z minimalnym błędem widoczności.
Pomiędzy tymi warstwami
ktoś ostrożnie poprawia drogi,
nie wiadomo, czy to granica,
czy tylko oddech, który się spóźnił o jedno zdanie.